Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

Fwd: Typologos.com



Typologos.com


H ψυχολογική διάσταση του Ζεϊμπέκικου (για τη μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου) αναζητώντας σε στη Σαλονίκη, ξημερώματα…

Posted: 22 Apr 2012 04:18 PM PDT

H ψυχολογική διάσταση του Ζεϊμπέκικου (για τη μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου) αναζητώντας σε στη Σαλονίκη, ξημερώματα…

 Του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

 e-mail:    sotglyk@otenet.gr

 

Λένε πως το ζεϊμπέκικο είναι χορός της λεβεντιάς. Λάθος, είναι χορός του Έρωτα και του Θανάτου. Έρωτας και Θάνατος είναι αδέλφια, και εφιστώ την προσοχή σας σε αυτή τη σειρά που πρέπει να καταγράφονται. Πρώτα είναι ο Έρωτας και μετά ο Θάνατος.

Το ζεϊμπέκικο είναι χορός κατ' εξοχήν του άντρα. Αυτός είναι αναλώσιμος, όπως είναι όλο το αρσενικό είδος στη φύση. Το θηλυκό έχει χορό την αναπαραγωγή, το χορό της κοιλιάς.

Ως εκ τούτων, θυμηδία προκαλεί στους έντονα ζεϊμπέκηδες το να χορεύει η γυναίκα το χορό του έρωτα και του θανάτου. Για ένα και μόνο λόγο, γιατί ο χορός αυτός, το ζεϊμπέκικο, είναι καθαρά αντρική υπόθεση.

Ο Μητροπάνος έδωσε μια τέτοια διάσταση στο ζεϊμπέκικο, ως καθαρά αρσενικό, αντρίκειο χορό. Προχώρησε μάλιστα πέραν από τα 9/8 που είναι ο κλασικός ρυθμός, πηγαίνοντας το ζεϊμπέκικο στα άκρα, βάζοντας έναν επιπλέον χρόνο ως αρρυθμία της ψυχής.

Γιατί το ζεϊμπέκικο είναι χορός της ψυχής που είναι δίπλα  στην καρδιά και την αναπαράγει.

Για αυτό το λόγο λέμε αντίο στο φίλο Δημήτρη Μητροπάνο, διότι έδωσε μια γνήσια υπόσταση στο ζεϊμπέκικο, την υπόσταση της αρρυθμίας της ψυχής του άντρα που επηρεάζει την καρδιά με τρόπο ιδιαίτερο, με τον τρόπο που αναμετράται ο κάθε Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια.

Πολέμησε και άφησες το στίγμα σου, φίλε Δημήτρη Μητροπάνο, πολεμώντας μαζί και τραγουδώντας, σαν άντρας που ήσουν κι έφυγες, και άφησες το βαθύ μπλε να είναι πιο γαλάζιο.

Πιο ξαχνισμένη θα είναι η ζωή μας, τώρα πια, θα ρίξω ένα χορό για πάρτη σου, αναζητώντας σε στη Σαλονίκη, ξημερώματα…

©Typologos.com 2012

 

 

Με αφορμή τις γυναίκες του Facebook

Posted: 22 Apr 2012 03:52 PM PDT

Με αφορμή τις γυναίκες του Facebook

Του Ευστράτιου Παπάνη, Επίκουρου Καθηγητή Κοινωνιολογίας, Πρόεδρου της Ακαδημίας των Πολιτών

 e-mail:  papanis@papanis.com   

 Σε σένα κι απόψε θα σταθώ. Γυναίκα με τα ηγεμονικά αιτήματα και τα ανύπνωτα βράδια σου.

 Κατοπτρική, εικόνα, εκστατική, που τους καιρούς φευγαλέα ξεγέλασες, της τρεμάμενης δοσοληψίας την υπόσχεση ζητιανεύοντας.

 Απαρηγόρητη, ηττημένη ανάμνηση όσων να υπάρξουν ποθήσανε, αλλά στην αυταπάτη του μηδενός απροκάλυπτα τελματώθηκαν.

Περνώντας τη γεύση από τα χείλη σου αντιστάθηκα στα κατηγορητήρια των αιώνων.

 Καιροφυλακτώντας την αγκαλιά σου, με τις ερινύες του βίου μου συνοδοιπόρησα.

 Κοιτώντας απερίσκεπτα τα μάτια σου, τους παγωμένους παραλλήλους περιδιάβηκα.

 Το ανεξίτηλο γέλιο σου χαρτογράφησα και τον περίπλου της οικουμένης κατάφερα.

 Και αποτόλμησα, τα ελιξήρια ανακατεύοντας της απόγνωσης, τις απειλές των κολαστηρίων σου να ανασκευάσω.

 Αχειροποίητη ζωγραφιά, που για μια στιγμή τον τρόμο της λεπίδας ενσάρκωσες και στη μοναξιά της λατρείας, του φθόνου, της ικεσίας ενέδωσες.

 Ιμερτή εσύ γυναίκα. Απρόσιτη, ανοίκεια, με τις μυρωδιές της άνοιξης και της αμφιβολίας συμφιλιωμένη.

 Την αδοκίμαστη ομορφιά σου σε πορνεία αρχαία εξαργύρωσα και λαχταρώντας τη σάρκα σου σε κρεβάτια μουχλιασμένα παζάρεψα.

 Πριν θάνατος γίνεις, για σένα σταυρώθηκα.

 Στολίδι πριν φορέσεις την έπαρση, τις τύψεις για χάρη σου εξημέρωσα.

 Αντιπερισπασμός στην οδύνη γίνε, την εξιλέωση δωροδοκώντας των ανομημάτων μου.

 Τη λαγνεία σου επιπόλαια, όπως πάντα, κι αναίτια ξόδεψε, θωπείες στης μοίρας την ετυμηγορία προσφέροντας.

 Ιδανικά την ακινησία ντύσου.

 Κι έλα, σαν κάθε βράδυ, στα τοπία τα άγνωστα των λεπτομερειών σου, προσκυνητή, ανέστιο να με υποδεχθείς.

 Η ψυχή σου σε μένα ασυλλόγιστα θα επιστρέφει, τους δεσμώτες, που σε λαιμητόμους σε ξάπλωσαν, να εξαγνίζει.

 ©Typologos.com 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου