Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

Libido Vs Todestrieb



Typologos.com

Libido Vs Todestrieb

Posted: 02 May 2012 08:14 AM PDT

Libido Vs Todestrieb

 (Η ψυχολογική διάσταση των Ελλ. εκλογών 2012)

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

 e-mail:    sotglyk@otenet.gr             

           

 Το έχουμε ξαναγράψει αυτό: ζούμε σε μια εποχή μονοειδότητας, δηλαδή της επικράτησης στη γη του ενός μόνο είδους (άνθρωπος), και από την επικράτηση αυτή θα προκύψει να άρχει ένα υποείδος με τις ίδιες ιδέες πρακτικότητας.

Δεν υπάρχει Μαρξισμός με την έννοια της κρατικής οικονομίας ή ελεύθερη οικονομία τύπου σχολής Σικάγου, παρά μόνο «Επιβίωση». Ο Μαρξ αυτό που έκανε ήταν ότι θέσπισε τον πολύ λαό ως διεκδικητή της εξουσίας. Αυτή είναι η αξία του.

Η ζωή είναι σκληρή και όσο ο πληθυσμός αυξάνει τόσο θα γίνεται σκληρότερη, πίσω από την ψευδαίσθηση της πολιτισμικής ευδαιμονίας.

H εξελικτική πορεία είναι  μία   διαδρομή αύξησης της πολυπλοκότητας και μείωσης της εντροπίας, αντίδραση επί του επερχόμενου θανάτου.

Ως εκ τούτου, στην πολιτική της ανθρώπινης συμπεριφοράς θα δομείται ευρύτερα η επενέργεια των δυο πόλων του γίγνεσθαι, οι οποίοι κατά βάση είναι ένας, που προσδιορίζεται με τη λίμπιντο, το πάθος της ζωής (θεωρητικά) από τη μια, ενάντια στη φοβερή τόντεστριμπ, το ρεύμα του θανάτου από την άλλη, με κουβαλητή στη δεύτερη τον έρωτα.

Πάθος για ηδονή που σταδιακά θα χάνεται ενάντια στο ρεύμα του αθάνατου θανάτου είναι η ζωή, κατά πως είπε στα γεροντικά του χρόνια ο ιχνηλάτης των ψυχών, νεανίας Φρόυντ.

Ο Φρόυντ, είναι από τους πρώτους τη σύγχρονη εποχή που αποκήρυξε το πολιτισμό, ως πηγή δυστυχίας. Και ο Σπένγκλερ, επιβεβαίωσε μέσα από τον ιστορικό κορμό της ανθοφορίας των λαών, ότι, αυτό που δομεί την «ψυχή» ενός πολιτισμού, στη Δύση βρίσκεται στην παρακμή του.

Παλαιότερα, οι Έλληνες υπήρξαν από τους πρώτους που επισήμαναν το πρόσκαιρο της ζήσης και την αξία της πλέριας ηδονής, δημιουργώντας ένα μαυσωλείο λεπτών λιτών γραμμών σε λευκό μάρμαρο φτιαγμένων.

Η Ακρόπολη έγινε από τον Περικλή για να είναι μαυσωλείο της ψυχής ενός πολιτισμού που έφτανε στη Δύση του. Ακριβώς όπως και η Δύση τώρα φτάνει στη Δύση της, χωρίς να έχει ισάξιες ακροπόλεις. Εμφανής τάση ευτελισμού, υπάρχει, δηλαδή.

Οι εκλογές του 2012 στην Ελλάδα, μπορούν να θεωρηθούν ως οι πιο σημαντικές σε καιρό «ειρήνης» από πλευράς ψυχολογίας, καθώς εκφράζουν την τάση απεγκλωβισμού ενός ευαίσθητου λαού που επενεργούσε πάντα διαισθητικά – τον οποίον είπαν «αδύναμο κρίκο», ενώ είναι ένα ευαίσθητο biofeed back και ευρύς σπερματοθέτης.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως η Ελλάδα είναι ο κόσμος υπό κλίμακα μικρή, σε ποιότητα και πλουραλισμό μεγάλη, κάνοντας οι Έλληνες μεταξύ τους αυτό που κάνουν τα κράτη αναμεταξύ τους, ύπουλα, κρυφά.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο Ελληνικός λαός δεν είναι άλλο παρά μια δοκιμιογραφία του συστήματος.  Αν ο θεός ήταν χωρίς πείρα, ά-πειρος, και έκανε πειράματα, τη μέση γη (Μεσόγειο) θα διάλεγε για να τα εφαρμόσει.

Τις εκλογές στην Ελλάδα του 2012 θα τις παρακολουθούν όλοι οι σκεπτόμενοι τον πολιτισμό, ως σημείο αναφοράς ενός συστήματος που έφτασε με την επέκταση και τη μικρότερη ποιότητα, σε κρίσιμη καμπή.

Ό,τι γίνει σε μικρογραφία στην Ελλάδα, μετά τις εκλογές, θα μεταφερθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα στη Δύση. Έχει ήδη εμφανιστεί η λίμπιντος υποβαθμισμένη ενάντια στην τόντεστριμ που έχει κι άλλο πλησιάσει.

Τι θα γίνει στην Ελλάδα, τι θα γίνει στην Ευρώπη, ο κάθε έμφρων άνθρωπος πρέπει να αναρωτιέται. Θα απεγκλωβιστούμε; Και πώς;

Ο απεγκλωβισμός δεν θα είναι άλλο παρά η αναστολή της εξέλιξης επί του επερχόμενου θανάτου. Πολιτικά, η αντίδραση στη Χαξλεϊκή – Οργουελική κοινωνία θα εμφανιστεί με ένα πισωγύρισμα στην αξία της μονάδας ως αρχή μιας ομάδας που θα γίνει το επίκεντρο μιας άλλης κοινωνίας.

Η ελεύθερη οικονομία θα έχει να αντιπαλέψει για άλλη μια φορά με την κρατισμό, και ο προμηθεϊκός άνθρωπος με τους υπηρέτες του Δυισμού, το Κράτος και τη Βία. Το μέλλον μας γράφεται στο παρελθόν, το έχουμε ξαναπεί αυτό, σε σημείο που ουδέν νεώτερον από Ελληνικό μέτωπο, υπάρχει, στην κυριολεξία.

Τις εκλογές του 2012 στην Ελλάδα οφείλει να τις παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα η Ευρώπη. Η ΕΕ, θα διαλυθεί στα εξόν συντέθηκε όπου ο κάθε λαός θα πάρει το δρόμο του ή θα ξεπεράσει το Ρουβίκωνα πηγαίνοντας προς Ρώμη;

Δημοκρατία δεν υπάρχει παρά μόνο επιβίωση, μνημόνιο δεν υπάρχει παρά μόνο κρίση ανθρώπινων θεσμών, σοφία δεν υπάρχει παρά μόνο ανοησία, φόβος και απληστία, ενώ απαλύνεται η ηδονή. Ζωή δεν υπάρχει παρά μόνο μια γάτα στο κλουβί του Σρέντινγκερ, που είναι τόσο ζωντανή όσο δεν περνά ο χρόνος.

Επί του προκειμένου, στις εκλογές η φράση «καλό βόλι» που πρόσφατα συνηθίζεται, σημαίνει να ξέρεις ποιόν σημαδεύεις και να τον πετύχεις, εφόσον είναι φυσικά θνητός, πριν σε καθαρίσει εκείνος, αλλά αν γίνει το δεύτερο να είναι μια και κάτω.

Σταυρός σημαίνει ακινησία, στατικό σύμβολο θανάτου, και κάλπη σήμαινε και τεφροδόχος.

Δεν θα ήθελα να ήμουν πολιτικός την εποχή αυτή στην οποία θα ενταθεί το στοιχείο που πάντα βρίσκεται καταπιεσμένο στον πολιτισμένο άνθρωπο: η επιθετικότητα της todestrieb, όσο κι αν αυτή λόγω της εξέλιξης έχει καταπέσει.

Επί του πρακτέου των εκλογών, τι κάποιος πρέπει να ψηφίσει δεν έχει σημασία όση σημασία έχει η συνεργασία των κομμάτων κάτω από το πλέγμα της Οδυσσειακής συμπεριφοράς. Οδυσσέας τώρα είναι η Ελλάδα, που βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης που μπορεί να είναι η Μέρκελ και οι Τράπεζες ή η ωφελιμότητα και οι ιδέες.

Το πλήρωμα πρέπει να επιλέξει ως κυβερνήτη τον πονηρότερο, γνωρίζοντας, τώρα από πριν, πως στην Ιθάκη θα φτάσει μόνο ένας, η επιβιωτική μονάδα. Για να πεθάνει σε κατάθλιψη, τελικά κι αυτή, κοιτώντας τα καράβια, στην αγκαλιά μιας Πηνελόπης.

Η τραγωδία είναι ότι πάμε να περάσουμε τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη ψάχνοντας ηγέτη.

©Typologos.com 2012

Επιστροφή στο μέρος που γεννηθήκαμε

Posted: 02 May 2012 07:39 AM PDT

Επιστροφή στο μέρος που γεννηθήκαμε

 του Ευστράτιου Παπάνη, Προέδρου  Ακαδημίας των Πολιτών, Επίκουρου Καθηγητή Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 e-mail:  papanis@papanis.com  

Κοιτώ το γκρεμισμένο ελαιοτριβείο, με το μόχθο της ελιάς και το απόσταγμα της καρτερίας, τα παρατημένα σπίτια με τα ορφανεμένα όνειρα και το ρημαγμένο τζάκι, τα βρέφη που γέρασαν, θηλάζοντας το νάμα, τις ξεφτισμένες φωτογραφίες με τα χαμόγελα και την επίπλαστη σοβαρότητα, τη διστακτική στιγμή που εξαγνίστηκε στην άγνοια του μέλλοντος, για να αποτυπώσει την απληστία της μοίρας.

 Και τα ειρηνικά κοιμητήρια των χωριών να χορεύουν με τον ήλιο, τη συγκατάβαση και την άνοιξη.

 Το νυχτολούλουδο, που μύρωσε τον ετοιμόρροπο τοίχο και το τιτίβισμα, που θρήνησε το πένθος των ανθρώπων. Τους πόθους, που διεκδίκησαν το μερίδιο της ερήμωσης, τη νεότητα, που δαπανήθηκε, για να εξαγοράσει το ανωφέλετο λάφυρο.

Μα πάνω από όλα τα ερειπωμένα ξωκλήσια με τις στέγες τις ανοιχτές στον ουρανό και στις φωλιές των χελιδονιών, που διαλάλησαν στον κόσμο τους καημούς μας.

 Σχέσεις ατελέσφορες, έρωτες θνησιγενείς, προσμονές αδιέξοδες, χαρμολύπες ζωγραφισμένες στον ξεφλουδισμένο ασβέστη με τις ρωγμές και την ενέδρα της αράχνης.

 Μα πάνω από όλα κοίταξα την υπομονή του φιδιού και το μαρτύριο του αταίριαστου στίχου, καθώς εκπυρσοκροτούν στις λεηλασίες της ανάμνησης και στους παραλογισμούς των σχεδίων μας.

Τόση απώλεια και θάνατος και οδύνη, για μία και μόνη γέννηση, που  θα ενδώσει, παραδίδοντας τη λάμψη της στην αιώνια αυταπάτη.

 Αλήθεια, γιατί τέτοιος πόνος, τέτοια ορμή, τέτοια τραγωδία  ασήμαντες προσφορές στις δημοπρασίες της ανάγκης.

 Το πιο μαγευτικό ταξίδι δεν είναι σε μέρη εξωτικά και απροσδιόριστα, αλλά η επιστροφή στην πόλη και στη γειτονιά, που μας ανάστησε.

Μέρος αρχετυπικό και επώδυνο.

 Εκεί η ακατέργαστη μύηση κι ο λυγμός της μητέρας στο πρώτο μας επιφώνημα. Εκεί οι ιαχές των παιχνιδιών, το ανέλπιστο χάδι και το κλάμα της κούκλας που περιμένει.

 Εκεί τα γαλάζια φυλαχτά στο στήθος μας, οι ευχές των νεκρών, το φιλί που ξοδεύτηκε και το βήμα του πατέρα, που δυναμώνει.

 Εκεί η παρηγοριά του βασιλικού, τα ξέπνοα όνειρα στις αυλακιές του δρόμου, τα λόγια που λιγοψύχησαν και οι ρίζες των υπαινιγμών μας.

 Εκεί η αδυσώπητη αθωότητα και οι παρακλήσεις των φίλων, που αφήσαμε να φύγουν.

 Εκεί η δροσιά της πασχαλιάς, το ανυποψίαστο γέλιο του αδελφού που λιγοστεύει, η λησμονιά της βροχής και η μοναξιά της φωτογραφίας με το απρόσμενο χαμόγελο.

Εκεί η λαχτάρα του αδοκίμαστου, η κάθαρση του χώματος και οι απαρχές των συναισθημάτων μας, που ενδίδουν.

 Μπαίνω στη βραδινή εκκλησιά κι ένα κερί κυματίζει τη θλίψη της Παναγιάς στα εικονίσματα.

 Ακουμπώ το παιδικό κρεβατάκι και οι Μοίρες υφαίνουν στα σεντόνια το μέλλον μου.

 Πλησιάζω τους τάφους των ανθρώπων που αγάπησα και η μεταμέλεια λεηλατεί τις κερκόπορτες των προσωπείων μου.

 Εκλιπαρώ για λύτρωση και τα πεύκα θροΐζουν την άρνηση.

 Πίσω από τις ελιές καταρρέουν τα θέλγητρα των προσχημάτων μου.

 Οι πρώτοι έρωτες περιγελούν τις επιλογές μου και το παραμύθι της γιαγιάς πασχίζει να κάνει ευτυχισμένο το τέλος του.

 Στα καφενεία τα θολά μάτια των γέρων αναγγέλλουν την ετυμηγορία.

 Πόλη που με γέννησες και χάραξες τους πηλούς των αμείλικτων εξοστρακισμών μου, πάντα ήξερες πως όλες οι σειρήνες των πλοίων θα σφυρίζουν την επιστροφή μου κοντά σου.

 ©Typologos.com  2012
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)